چنين داد پاسخ كه آن دشمنى * بطبعست و پر خاش آهرمنى دگر باره پرسيد موبد كه شاه * ز شاهان دگرگونه خواهد سپاه كدامست و چون بايدت مرد جنگ * ز مردان شير افگن تيز چنگ چنين داد پاسخ كه جنگى سوار * نبايد كه سير آيد از كارزار همان بزمش آيد همان رزمگاه * برخشنده روز و شبان سياه نگردد بهنگام نيروش كم * ز بسيار و اندك نباشد دژم دگر گفت كاى شاه نوشين روان * هميشه بزى شاد و روشن روان بدر بر يكى مرد بد از نسا * پرستنده و كاردار بسا درم ماند بر وى چو سيصد هزار * بديوان چو كردند با او شمار بنالد همى كين درم خورده شد * برو مهتر و كهتر آزرده شد چو آگاه شد زآن سخن شهريار * كه موبد درم خواست از كاردار چنين گفت كز خورده منماى رنج * ببخشيد چيزى مر او را ز گنج دگر گفت جنگى سوارى بخست * بدان خستگى دير ماند و برست بپيش صف روميان حمله برد * بمرد او وزو كودكان ماند خرد چه فرمان دهد شهريار جهان * ز كار چنان خرد كودك نوان بفرمود كان كودكان را چهار * ز گنج درم داد بايد هزار هر آن كس كه شد كشته در كارزار * كزو خرد كودك بود يادگار چو نامش ز دفتر بخواند دبير * برد پيش كودك درم ناگزير چنين هم بسال اندرون چار بار * مبادا كه باشد ازين كار خوار دگر گفت انوشه بدى سال و ماه * بمرو اندرون پهلوان سپاه فراوان درم گرد كرد و بخورد * پراگنده گشتند زآن مرز مرد چنين داد پاسخ كه آن خواسته * كه از شهر مردم كند كاسته چرا بايد از خون درويش گنج * كه او شاد باشد تن و جان برنج ازان كس كه بستد به دو بازده * ازان پس بمرو اندر آواز ده بفرماى دارى زدن بر درش * ببيدارى كشور و لشكرش ستمكاره را زنده بر دار كن * دو پايش ز بر سر نگونسار كن بدان تا كس از پهلوانان ما * نپيچد دل و جان ز پيمان ما دگر گفت كاى شاه يزدان پرست * بدربر بسى مردم زير دست همى داد او را ستايش كنند * جهان آفرين را نيايش كنند چنين داد پاسخ كه يزدان سپاس * كه از ما كسى نيست اندر هراس فزون كرد بايد بديشان نگاه * اگر باگناهند و گر بىگناه دگر گفت كاى شاه با فرّ و هوش * جهان شد پر آواز خنيا و نوش توانگر وگر مردم زيردست * شب آيد شود پر ز آواى مست چنين داد پاسخ كه اندر جهان * بما شاد بادا كهان و مهان دگر گفت كاى شاه برتر منش * همى زشت‌گويت كند سرزنش كه چندين گزافه ببخشيد گنج * ز گرد آوريدن نديدست رنج چنين داد پاسخ كه آن خواسته * كز و گنج ما باشد آراسته